De Europese Code inzake sociale zekerheid
De Europese Code inzake sociale zekerheid is een internationale overeenkomst die moet leiden tot een verzekering van een minimumniveau aan bescherming op het sociaal gebied. De belangrijkste hoofdstukken in de herziene Code hebben betrekking op de negen traditionele takken van sociale rechten: medische zorg; uitkeringen bij ziekte, werkloosheid, ouderdom en invaliditeit; uitkeringen en verstrekkingen bij arbeidsongevallen, beroepsziekten en moederschap; gezinsbijslagen, en ten slotte uitkeringen aan nagelaten betrekkingen. De Code bevat voorschriften ten aanzien van de uitkeringen en in deze takken.   

In maart 2008 heeft de Tweede Kamer de herziene Code bekrachtigt. Momenteel is het wetsvoorstel in behandeling bij de Eerste Kamer. Nederland is dicht bij het internationaal vastleggen aan minimumstandaarden voor sociale zekerheid. Dat nog geen enkel ander land de herziene Code heeft bekrachtigd, komt volgens het ministerie van SZW doordat veel landen druk bezig zijn met het hervormen van hun eigen socialezekerheidsstelsels. Hierdoor is er geen animo voor het aangaan van internationale verplichtingen op dit gebied. Dat Nederland zich nu wel verbindt aan de Code sluit aan bij de conclusies van een rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO). De OESO stelt dat structurele hervorming van de sociale zekerheidsstelsels in vrijwel alle landen van de EU hard nodig is om de Europese economie gezond te houden. Nederland wordt in het rapport aangehaald als één van de weinige landen waar hervorming goed is uitgevoerd. De bekrachtiging van de herziene Code is een signaal dat Nederland klaar is zich internationaal te binden op het gebied van sociale minimumeisen.   

Tegelijk met de bekrachtiging van de herziene Europese Code is een deel van de Code opgezegd. De opzegging van deel IV van de Europese Code maakt mogelijk dat in Nederland een eigen bijdrage kan worden gevraagd voor medische kosten die het gevolg zijn van werkgerelateerde ongevallen en ziekten, zoals RSI. De opzegging van dit deel volgt op een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB), die bepaalde dat een eigen bijdrage zoals momenteel in Nederland is ingevoerd, in strijd is met de Europese Code. Aan de Code ligt namelijk de visie ten grondslag dat beroepsrisico's in het algemeen niet door de werknemer behoren te worden gedragen. Dit maakt het heffen van een eigen bijdrage voor medische zorg in strijd met de Code.  

De opzegging raakt decentrale overheden in hun rol als werkgever. Nederland is door de opzegging niet meer gebonden aan de bescherming van werknemers op het terrein van arbeidsongevallen en beroepsziekten zoals vastgelegd in de Europese Code, maar nog wel aan de verplichtingen die zijn neergelegd in het Verdrag betreffende de prestaties bij arbeidsongevallen en beroepsziekten op het gebied van ziektekostenvergoedingen (IAO-verdrag nr. 121). Deze normen zijn echter minder streng dan de bepalingen in de Europese Code.