De term innovatief aanbesteden wordt voor diverse zaken gebruikt. Er wordt daarbij zowel gedoeld op het teweegbrengen van innovatie ten aanzien van het gevraagde product binnen een concrete aanbestedingsprocedure als op het gebruik van innovatieve contractsvormen door overheidsopdrachtgevers in zijn algemeen.

Binnen het aanbestedingsproces kunnen decentrale overheden bijvoorbeeld innovatieve aanbiedingen generen middels te stellen technische specificaties in de zin van artikel 23 van de richtlijn 2004/18 of middels een toestemming aan inschrijvers om varianten op het standaardbestek toe te staan volgens artikel 24 van de richtlijn 2004/18. Ook kunnen bij de beoordeling van de gunningscriteria, zoals genoemd in artikel 53 van richtlijn 2004/18,  bijvoorbeeld de innovatieve elementen van bepaalde aanbiedingen gewogen worden, mits het criterium en de beoordeling plaatsvindt met inachtname van de beginselen van gelijke behandeling, transparantie, objectiviteit en proportionaliteit.

Ten aanzien van het gebruik van innovatieve contractsvormen (bijvoorbeeld de zogenaamde Design, Build, Finance & Maintain (DBFM)-contracten, PPS-contracten of bijvoorbeeld het toepassen van een bijzondere aanbestedingsprocedure als de concurrentiegerichte dialoog en de daaruit voortvloeiende contractvorm) is vooralsnog veel informatiebehoefte bij decentrale overheden. Deze behoefte leeft zowel ten aanzien van juridische (aanbestedingsrechtelijke) consequenties van de keuze voor een bepaalde innovatieve contractsvorm als aan praktijkvoorbeelden en instrumenten voor de toepassing daarvan.

Ook in het kader van de Aanbestedingswet is innovatie benoemd als een belangrijk nader uit te werken concept. Diverse instanties houden zich bezig met het uitwerken van die nadere aanbestedingsrechtelijke consequenties van contractsvormen, de praktijkvoorbeelden en instrumenten.

Zie voor nadere informatie ook Info& service