Dienstenrichtlijn

Dienstenrichtlijn

Dit dossier gaat in op de Europese Dienstenrichtlijn. De kerngedachte van deze richtlijn is dat dienstverleners in heel Europa zich onbelemmerd in een andere lidstaat kunnen vestigen of tijdelijk diensten kunnen verrichten. De Europese Dienstenrichtlijn is in Nederland omgezet in de Dienstenwet. Op deze en onderliggende pagina’s wordt ingegaan op de rol van decentrale overheden omtrent de vestiging van dienstverleners in Nederland.

Onder de rechterkantpagina’s vindt u meer relevant nieuws, praktijkvragen, praktijkvoorbeelden van de toepassing van de Dienstenrichtlijn en uitgebreidere wet- en regelgeving en beleid.

Welke decentrale verplichtingen zijn er?

In 2010 is de Dienstenrichtlijn in Nederland ingevoerd. Uit de richtlijn vloeien verschillende verplichtingen voort waaraan decentrale overheden moeten voldoen:
· Nieuwe of gewijzigde regelgeving vallend onder de reikwijdte van de richtlijn, moet in bepaalde gevallen worden genotificeerd;
· Vergunningsstelsels en eisen die onder de reikwijdte van de richtlijn vallen, moeten aan de voorwaarden van de Dienstenrichtlijn voldoen;
· Dienstverleners moeten via het Dienstenloket elektronisch procedures kunnen afhandelen;
· Instanties uit andere lidstaten moeten de decentrale overheid via het zogenoemde IMI-systeem om gegevens kunnen vragen en andersom.

Waarom een Dienstenrichtlijn?

De Europese Commissie concludeerde in 2002 dat er nog steeds veel belemmeringen bestonden voor het grensoverschrijdende dienstenverkeer. Dit was tien jaar nadat de interne markt voltooid had moeten zijn. Daarom is eind 2006 de Europese Dienstenrichtlijn in werking getreden. Vóór 2010, het jaar van de implementatie van de Dienstenrichtlijn, moest zo een echte interne markt voor diensten ontstaan.

Doel

Het doel hiervan is dat dienstverleners, bijvoorbeeld bouwondernemingen, organisatoren van evenementen, horeca-exploitanten, kappers en zelfs iemand die een snuffelmarkt wil organiseren, overal in de EU gemakkelijk aan de slag kan.

Praktijk

Decentrale overheden krijgen in de praktijk met de Dienstenrichtlijn te maken als een dienstverlener uit een andere lidstaat zich in de gemeente of provincie wil vestigen of tijdelijk een dienst wil verlenen. Om ervoor te zorgen dat dienstverleners zich makkelijker kunnen verplaatsen binnen de Europese Unie moeten er zo min mogelijk administratieve lasten en hoge kosten worden opgeworpen bij het verlenen van een dienst.  Decentrale overheden moeten hier onder andere rekening mee houden indien zij vergunningstelsels hanteren.

Dienstenrichtlijn

Praktijkvragen

Dienstenrichtlijn

Beleid